საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა კონსტიტუციური სარჩელი, რომელიც პროსტიტუციისთვის ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის გაუქმებას ითხოვდა.
მოსარჩელე მხარე ამტკიცებდა, რომ მოქმედი ნორმა არათანაზომიერად ზღუდავს პიროვნების თავისუფალი განვითარების უფლებას. მათი პოზიციით, სექსმუშაკების დასჯა ვერ უზრუნველყოფს ჯანმრთელობის დაცვას და პირიქით, აფერხებს მათ ჩართულობას სამედიცინო პროგრამებში. ასევე მიუთითებდნენ, რომ სანქციების შიშის გამო, სექსმუშაკები ხშირად თავს იკავებენ ძალადობის ფაქტების შესახებ სამართალდამცავებისთვის ინფორმაციის მიწოდებისგან. ერთ-ერთ პრობლემად დასახელდა ისიც, რომ კანონმდებლობა არ განმარტავს „პროსტიტუციის“ ცნებას.
მოპასუხე მხარემ განმარტა, რომ რეგულაცია ემსახურება საზოგადოებრივი უსაფრთხოების, ზნეობისა და ჯანმრთელობის დაცვას. მათი შეფასებით, აღნიშნული ნორმა ხელს უშლის სექსუალური ინდუსტრიის გაფართოებას და ამცირებს ტრეფიკინგის, ძალადობისა და არასრულწლოვანთა ჩართვის რისკებს.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ რეგულაციას აქვს ლეგიტიმური მიზნები, მათ შორის ჯანმრთელობის დაცვა და სქესობრივი გზით გადამდები დაავადებების პრევენცია. ასევე, გადაწყვეტილებაში განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილდა არასრულწლოვანთა დაცვაზე და სექსუალური ექსპლუატაციის პრევენციაზე.
საკონსტიტუციო სასამართლოს შეფასებით, ტერმინი „პროსტიტუცია“ საზოგადოებაში დამკვიდრებული მნიშვნელობის მქონეა და ნორმა განჭვრეტადობის მოთხოვნას აკმაყოფილებს. საბოლოოდ, სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო რეგულაცია არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციას და სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილებას თან ერთვის მოსამართლე თეიმურაზ ტუღუშის განსხვავებული აზრი.
