ფოტო: ქეთი გოგიტიძე
ამ აგრესიის უშუალო ადრესატი მე ვიყავი. ჟურნალისტი სულხან მესხიძე, რომელმაც კითხვები დასვა და პასუხების ნაცვლად აგრესია და შეურაცხყოფა მიიღო. ალბათ, კამერის გარეშე რომ ვყოფილიყავი, ფიზიკურადაც გამისწორდებოდნენ.
ხელვაჩაურის მერიაში არ უყვართ ის ჟურნალისტები, რომლებიც კითხვებს სვამენ და კრიტიკულ მასალებს ამზადებენ. მტრული გარემო მხოლოდ ქუჩაში არ მხვდება. ერთი წლის წინ, კითხვების დასმის გამო, საკრებულოს შენობაშიც გავხდი სიტყვიერი და ფიზიკური ანგარიშსწორების სამიზნე. მაშინ დაცვის სამსახურმა ძალადობრივი მეთოდებით გამომაგდო შენობიდან. ჩემი „განეიტრალების“ პროცესს ჩინოვნიკები თვალს ადევნებდნენ, თუმცა რეაქცია არ ჰქონიათ. ალბათ იმიტომ, რომ დამკვეთები თავად იყვნენ.
ხელვაჩაურის მერიაში კიდევ ერთი შემთხვევა გასულ წელს მოხდა. იქ დასაქმებულები მხოლოდ იმიტომ მაყენებდნენ შეურაცხყოფას, რომ პროფესიულ მოვალეობას ვასრულებდი.
ეს მხოლოდ მცირე ჩამონათვალია იმ ფაქტებისა, რასაც ჩემი თვალი და ობიექტივი ყოველდღიურად ხედავს. სხვათა შორის, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში თითქმის ყოველი გადაღება საჯარო მოხელეების მხრიდან წინააღმდეგობითა და აგრესიით სრულდება.
პროფესიულ საქმიანობაში ხელშეშლის თითოეულ ფაქტზე პოლიციას მივმართავდი, თუმცა მათი მხრიდან სრული იგნორია. არათუ გამოძიების დაწყება 112-ში ზარის შემდეგ დაკითხვაზეც კი არ მიბარებენ.
მტკიცებულებები არქივში ინახება და მჯერა, მოვა დრო, როდესაც ყველა ის პირი აგებს პასუხს, ვინც მედიასა და ჟურნალისტებს ძალადობრივი მეთოდებით უსწორდება.
…და ბოლოს, მტრული და ძალადობრივი გარემო პროფესიის დათმობას ვერ მაიძულებს. საზოგადოების ინფორმირებას მე და „აჭარა თაიმსი“ კვლავაც გავაგრძელებთ.
დაკავშირებული თემები🔻
„აჭარა თაიმსის“ დირექტორს ემუქრებიან
